مهر
۷

جشن فوتبـالـی در یـک روز آبـی



 

روز چهارشنبه، یک روز خاص برای ما آبی دلان است.

اگر روز، روز ما باشد و به فینال لیگ قهرمانان صعود کنیم که اتفاقی تاریخی رخ داده. اما فوتبال هست و برد و باخت! صعود و حذف! حالت منفی قضیه وقتیست که ما صعود نکنیم. یا حتی در بدترین حالت ممکن شکست بخوریم و صعود نکنیم! بدتر از این که امکان ندارد! نگارنده در این حالت هم منتظر اتفاقات خوب و خاص هست! منتظر رفتاری خاص از جانب هواداران داخل استادیوم. اتفاقاتی مثل رخدادهای بعد از بازی جام حذفی با سپاهان و تشویق ۹۰ هزارنفره ی تیم و سرمربی اش پس از شکست سرافرازانه!

 

 یه روز آبی - جشن فوتبالی

 

واقعیت این است که… 

 

تمام ارکان تیم حتی در صورت حذف در این مرحله قابل ستایش و تمجید هستند. خیلی از انتقادات به مسائل فنی که از جانب هواداران به تیم وارد می شود، بجا و درست! اما مقطع زمانی که در آن قرار داریم زمان مناسبی برای گلایه و شکایت نیست. این تیم با در نظر گرفتن تمامی شرایط تیم و البته در نظر گرفتن تمامی شرایط حریفان، بیشتر از حد تصور و بالاتر از پتانسیل یک تیم ایرانی در لیگ قهرمانان ظاهر شده.

 

ما از لحاظ مهره شاید چیزی کمتر از حریفان نداشته باشیم و در واقع یک سر و گردن بالاتر هم باشیم. اما مهره های اسمی شاید سازنده ی ۲۰% موفقیت در فوتبال باشد. حقیقت غیر قابل انکار این است که فوتبال ما حرفه ای نیست. هیچ یک از باشگاه های ما به معنای واقعی کلمه “باشگاه” نیستند. هنوز بودجه مصوب و اختصاص داده شده، به باشگاه تحویل داده نمی شود و بلوکه می شود! زمین اختصاصی برای تمرین و انجام بازیهای رسمی نداریم. حتی ساده ترین مسائل مثل پول بلیت هواداران و حق پخش تلویزیونی به باشگاه تخصیص داده نمی شود. حتی ذره ای تفکر حرفه ای درون تیمهایمان وجود ندارد. بسترش فراهم نشده و با وضعیت فعلی و درجا زدن افکار رایج در فوتبالمان، فراهم هم نخواهد شد.

  

فقط برای مقایسه تیم گوانگجو را در نظر بگیرید. به دستور لیپی ۳ماه هست که تیمشان به اردو رفته و بازیکن ۲۴ ساعت در شبانه روز در خدمت تیم خود است. حتی نوع خوراک بازیکن، ساعت خواب، نوع تفریحات و حتی تفکر بازیکن را تیم او مشخص میکند. تیم به خانواده ی بازیکن تبدیل شده و او با ذره ذره مولکولهای بدنش تیم و شرایط آن را درک کرده و با آن خو میگیرد. در واقع زندگی بازیکن وقف شغل او می شود. اما تیم های ما و بازیکنان شاغل آن! روزی یک ساعت و نیم تمرین(در واقع بازی) و بعد تعطیل شدن تمرین و رفتن به امان خدا! بدون هیچ نظارتی روی رفتار و تفریحات بازیکن. اردوی طولانی مدت حتی برای تورنومنت های این چنینی معنی ندارد. در این شرایط تیم اُلویت دوم بازیکن می شود.

 

حتی تفکر رسانه های ما هم حرفه ای نیست. کره ای ها را دیدیم که از یکی دو هفته مانده به بازی دور رفت با ما، تمام روزنامه هایشان بسیج شده و در تمام تیترها و مطالبشان از شکست ما میگفتند و بازی را یک بازی ملی جلوه داده بودند. حالا رسانه های ما را ببینید. تعصبات رنگی و تبعیض در مطالبشان حتی تا تخریب نماینده کشورمان هم پیش رفته! حتی رفتار دو فدراسیون هم قابل قیاس نیست. فدراسیون کره جنوبی تمام شرایط را برای آمادگی روحی و جسمی نماینده کشورشان فراهم میکند، اما فدراسیون ما دقیقا روز بازی رفت، سرمربی تیممان را یک جلسه محروم میکند. و قبلتر از آن نهایت “عدم همکاری” در چیدن برنامه بازیهای لیگ بین مسابقات لیگ قهرمانان برای استقلال! یا قضیه خنده دار و دور از عقل کسر یک امتیاز از استقلال در لیگ بدلیل آنچه شعارهای نامربوط هواداران این تیم عنوان شد و مسائل زیاد اینچنینی مثل داوریهای اشتباه بر علیه تیم به طور ممتد در ۳ بازی که شکست خوردیم و… از احتمال عمدی بودن یا سهوی بودن این اتفاقات میگذریم! هدفمان پرداختن به مسئله تبعیض ها و موفقیت تیم در این فضای مسموم نیست. 

 

یکی دیگر از مهمترین فاکتورهای موفقیت در فوتبال، ثبات است! که تیمهای ایرانی هیچوقت از آن بهره ای نبردند. نه در رأس که مدیریت تیم هست و نه کادر فنی و بقیه اعضای تیم! ارکان تیم هیچوقت ثبات چندین ساله و امنیت شغلی معتبر و مستند نداشتند. همیشه آنقدر فشار روانی از همه جانب به آنها تحمیل شده که احساس خطر کرده و به دلیل متزلزل شدن جایگاه خودشان نه میتوانند از حق خود و تیم دفاع کنند و نه با امنیت شغلی احساس آرامش را به تیم تزریق کنند. تفکر آماتورگونه در تیمهای ایرانی موج میزند. با این اوصاف موفقیت مقابل تیمهای تا دندان مسلح و حرفه ای دور از عقل و منطق فوتبالیست!

لپ کلام اینکه نه رفتار فدراسیون با باشگاه حرفه ایست، نه رفتار باشگاه با بازیکن و نه رفتار بازیکن با تیم! 

 
 

توقع اینکه با این شرایط یکی پس از دیگری تیمهای حرفه ای را شکست بدهیم دور از منطق است. اگر این اتفاق هم رخ دهد، چیزی فراتر از منطق فوتبالی بوده. چیزی که بنظر بنده تا اینجا و این مرحله هم اتفاق افتاده و اگر باز هم ادامه پیدا کند شاهکار کردیم و اگر این غیرمنطقی بودن ادامه پیدا نکند باز هم در مجموع، موفق بودیم و عالی کار کردیم. پس با شرایطی که ذکر شد و مسائلی که در خون فوتبال ایرانیست و البته ربطی هم به اعضای تیم ما ندارد، باید تک تک مهره های تیم را تمجید کنیم. ما فراتر از چیزی بودیم که شرایط موفقیت در فوتبال امروز آنها را فریاد می زند. و این هم بدلیل استفاده ی حداکثری از دیگر شرایط و فاکتورهای موفقیت جز حرفه ای گری بوده. و در رأس آن همت و غیرت همه اعضای تیم.
 

 

بعد از بازی رفت و باخت ۲-۰ ، اکثر آبی دلان مأیوس و دلسرد بودند. خوشبختانه این حس منفی رفته رفته از بین رفت و در حال حاضر عزمی جدی بین هواداران تهرانی تیم شکل گرفته تا روز چهارشنبه به یک روز خوب و ماندگار در تاریخ باشگاه تبدیل شود. به احتمال فراوان گنجایش استادیوم آزادی به طور کامل پر میشود، اما ای کاش فارغ از هر نتیجه ای که در این بازی بدست می آید، کل تیم بعد از بازی توسط آبی دلان حاضر در استادیوم تشویق شود. آبی دلانی که سرمایه اصلی این تیم هستند و بارها و بارها ثابت کردند بهترینند. هوادارانی که مواقع حساس بیش از حد تصور آمدند و بیش از حد تصور تشویق کردند! هوادارانی که در ۵ بازی از ۷ بازی انتهایی فصل گذشته(لیگ برتر-جام حذفی-لیگ قهرمانان) بیشتر از ۷۰ هزار نفر به استادیوم رفتند و از نظر استقبال های دامنه دار و پیوسته بالای ۷۰ هزار نفر رکوردی ماندگار در فوتبال ایران به جا گذاشتند. این تیم به پاس موفقیت با دست بسته لایق قدردانی و تمجید هست. با اوضاع بد مادی و خیلی اتفاقات ناگوار دیگر که بالاتر به آن اشاره شد، این تیم فصل گذشته قهرمان لیگ برتر شد و در ادامه همان تیم تا ۴ تیم پایانی لیگ قهرمانان آسیا پیش آمده. انصافاً سربازان آبی لایق ستایش هستند. لایق اینکه حتی اگر دقایق آخر بازی نتیجه بر وفق مرادمان نبود، ۱۰۰هزار عاشق قدرشناس، در استادیوم مانده و مزد زحمت تیم را با تشویق هایشان بدهند و البته وفاداری هوادار به تیمش را یکبار دیگر معنی کنند.

 

هرچند بنده مثل اکثر هواداران برای صعود به فینال رقابت ها امیدوارم. استقلال از این روزها زیاد به خود دیده و اتفاقا اکثرا هم در آن موفق بوده. هر گاه در رقابت های آسیایی، بازی رفت را واگذار کردیم در بازی برگشت استادیوم آزادی را به جهنم حریف تبدیل کرده و با حمایت هواداران صعود کردیم. سه مورد بارز و مشخص اینچنینی که در ذهن نگارنده هست ما را بیش از پیش امیدوار نگه میدارد. وقتی دیدار با نوبهار(نوف باخور) را در ذهن مرور میکنیم… در حالی که بازی رفت را ۴-۱ باخته بودیم، در بازی برگشت به پشتوانه هواداران و جوی که ایجاد شده بود با یک بازی خیره کننده و با نتیجه ۳-۰ حریف را در هم کوبیدیم و صعود کردیم.

 

 یا بازی با الوحده امارات! سال ۱۳۷۹ در امارات به این تیم با نتیجه ۳-۲ باختیم و در تهران با ۴ گل نقره داغشان کردیم. از ابتدای بازی فشار هوادار آنقدر روی حریف زیاد بود که مشخص بود بازیکنانشان دستپاچه شدند و حتی قادر نیستند مثل سابق قدم بردارن! همین مسائل و جوی که ایجاد کردیم باعث اشتباهات فراوان بازیکنان حریف(مخصوصا دروازه بان آنها) شد و بازی را براحتی در دست گرفتیم. دو گل از ۴گل ما در آن مسابقه هم روی اشتباهات فاحش گلر و مدافعین این تیم زده شد. الوحده که با ادعای فراوان به تهران آمده بود، زیر فشار روانی آبی دلان و جو فوق العاده وحشتناکی که ایجاد شده بود تحقیر شد و برگشت!

 

 مثال روشن دیگر هم بازی با الاتحاد عربستان است. در حالی که ما بازی رفت را ۳-۲ باخته بودیم و به یک گل برای صعود نیاز داشتیم، در بازی برگشت در ورزشگاه آزادی نیز یک گل دریافت کردیم و نیمه اول را ۱-۰ باختیم! یک نیمه فرصت داشتیم تا ۲ گل بزنیم و صعود کنیم! مقایسه کنید با شرایط فعلی! الآن ۲ گل در طول ۹۰ دقیقه لازم داریم، و آن زمان ۲ گل در عرض ۴۵ دقیقه! اما با حمایت و اتحاد هواداران و تشویق از دقیقه ۴۵ تا ۹۰، دو گل زدیم. گل دوم را نیکبخت با آن پرش فوق العاده به ثمر رساند و در عرض ۴۵ دقیقه حریف را شکست داده و صعود کردیم.

 

سه بازی که در بالا به عنوان مثال آورده شد، کافیست تا ما را سر پا نگه دارد! البته هر بازی و هر حریف شرایط خاص خودش را دارد. اما در حالی که ما این بازیها را به عینه دیدیم، به هیچ وجه نمی توانیم خود و تیممان را از پیش بازنده بدانیم… ما در جهنم آزادی و با فشار هوادارانمان در بازیهای بین المللی کارهای خارق العاده ای کردیم. این چهارشنبه هم میتواند یکی دیگر از آنها و گل سر سبدشان باشد!

 

امیدوارم هر آبی دلی که شرایط و امکانش را دارد، روز چهارشنبه تیم را تنها نگذارد. یک استادیوم تمام آبی! و مهمتر از آن ۹۰ دقیقه تشویق بی امان، و در نتیجه تخریب روحیه تیم حریف. تشویق تیم خودمان از دقیقه یک تا انتهای بازی، حتی اگر لحظات به ضررمان میگذشت و به پایان نزدیکتر میشدیم! و البته تشویق و قدردانی از تیم بعد از بازی، با هر نتیجه ای که این دیدار به پایان رسید. فراموش نکنیم موقعیت فعلی ما در تخیلات و فرض محال تیمهای دیگر و هواداران آنها هم نمیگنجد! در هر حالتی و با هر نتیجه ای، چهارشنبه روز جشن فوتبالی ماست…

تـبـلـیـغـات

انجمن های گفتگوی آبـی دلان


اسکـوربـورد آبـی دلان

نویسندگان سایت

دسته بندی موضوعی

آخرین مطالب سایت

نظر سنجی

نظر شما در مورد طراحی صفحه اول سایت آبی دلان چیست؟

View Results

Loading ... Loading ...

محبوب ترین تاپیک های انجمن های آبی دلان

Login Author

جستجو در سایت

جستجوی تاریخی مطالب سایت

آگوست 2017
ش ی د س چ پ ج
« جولای    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
افراد آنلاین : 0
تعداد کل مطالب : 458
بازدید کل : 1917191